De woorden




Wat erg,
ik ben de woorden vergeten
maar meer kan ik niet doen.

De dingen laten zich niet zeggen.
ze laten zich vertellen en ze laten
zich verhalen
maar nooit is het genoeg.

(Met aandacht buigt hij zich
naar zijn nieuwe leven,
luistert aandachtig naar de ratel in zijn hoofd
en glimlacht, tot hij zich haar herinnert.

Tot tranen geroerd luistert ze naar wat
ze denkt dat ze hoort, legt uit, knoopt vast,
vertelt in hinkstapsprong de zin
van iets, haar leven, maar het lijkt niet.

Die avond kruipt hij weg, het kind, van haar
en zij, ze rouwt om wat nog is, zo verderop.)

Ik zal mijn leven niet herhalen,
de woorden ben ik niet vergeten.
Het is nog niet zo erg.




Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Beeldende kunst en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s