Bij de dood van een onbekende

 

 

Zo de adem stokt

met duizeling van eindigheid

is er nog het kleiner kijken

groter dan het lijf of lente

wordt de pijn van kwetsbaar leven

opgeruimd.

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in gedichten, poëzie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Bij de dood van een onbekende

  1. joost tibosch sr zegt:

    Niet het stokken van de adem zag ik bij bekenden
    Maar die adem verdween als een golf in de zee
    Er is me gezegd dat we niet vergeten worden
    En dat vind ik al heel wat
    Ons lukt dat meestal niet..

  2. Mooi, van die adem in de zee.
    Ik kende haar niet Joost, en begreep gisteren dat ze er drie jaar over deed en alles opschreef. Leonoor Pauw. Ze maakte er indirect een film over, Brozer, en die moet nu worden afgemaakt zonder haar. Haar laatste blog is van half maart ergens. Erg aangrijpend en ook sterk vond ik. Het hing als een sluier over de dag en blijft me bij, al heb ik haar nooit gekend.

  3. Heerlijk wanneer je een gedicht meerdere malen moet lezen,
    klemtonen moet verleggen en een ritme zoeken;
    het eigen maken van de woorden,
    ze aantrekken als een op maat gemaakt pak,
    tot ze je gegoten zitten
    en als puzzelstukjes op hun plaats vallen.

    Echt mooi.

  4. Mark, wat een fijne reactie, dank je wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s