Leefgenoten

 

 

Leefgenoten

Bij deze wil ik u mijn innige dank uitdrukken
met sporen van tocht
voetstappen op de vlakte
en uitgesproken, omgevallen boomstammen
tussen de sprietjes in mijn haar.

Hoe we hier kwamen is niet bekend
noch waar de tijd zich ophoudt
in wintervacht tussen restjes sneeuw
kamperen we op het volgeschreven blad,
ik span mijn boog.

Tijd rust niet maar geniet van het dode moment in de vlucht.
Ik wens u een zegenrijke landing.

bj’13

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in poëzie en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Leefgenoten

  1. Dank u zeer voor de zachtheid
    van deze binnenaardse ruimtevaart
    waarmee ons hele gezin door u vervoerd is,
    zelfs op de bagage troffen wij geen spoor aan van
    enige schade terwijl de pijl die ons thuis bracht
    er toch dwars doorheen was geschoten :-)

  2. martin zegt:

    Waar de tijd zich ophoud? Het schijnt een ding te zijn. Tenmiste dat zeggen geleerde natuurkundigen. Voor mij moeilijk te zien en mogelijk overal aanwezig.

    Jammer dat je niet kan kiezen waar je landt. Ik zou misschien Tuvalu kiezen en net als die oude man op TV groente blijven verbouwen op onderlopend land als geschreeuwde aanklacht, omdat de vrije toegang tot tijd en ruimte niet betekent dat je alles maar mag doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s