Belofte

 

Ik zal eens schrijven over steeds
waar wat gebeurt steeds trager gaat
en dat je je niet heugen kan
wanneer dat dan begon.

Ik zal eens zeggen hoe het is
al is het in de war met was
en er geen enkelvoudig ding
nog aan te wijzen lijkt.

Ik zal misschien wel hoe dan ook
verpoppen en verpauzen
en me de vlucht herinneren van
het opwaaiende veertje.

 

bj’13

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in gedichten, poëzie en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op Belofte

  1. simonkorving zegt:

    Erg mooi Barbara !!

  2. Dank je wel, Simon!

  3. timmerark zegt:

    Prachtig! Echt het raakt me diep.

  4. Wat een leed en wat een vreugde lees ik hierin. Voor sommigen mag dan Faverey ‘in de ervarring ( mooie spelfout) vinden schrijven’ welk ik overigens een miskenning van zijn werk vind alsook: (woorden op een rij) van zo’n abstracte kneuterigheid getuigen. Sorry, maar ik kwam dat laatst tegen en het weld bij het reageren spontaan in me op. Dit gedicht ís ervaring.
    Met de nadruk op:
    ‘en er geen enkelvoudig ding
    nog aan te wijzen lijkt.’
    Begrijp me goed, ik wil dit gedicht niet groter maken dan het is.
    Hahaha.

  5. Abel Staring zegt:

    Ik hoor ambivalentie in deze tekst.
    1: er is iets veranderd; trager gaat het steeds.
    Iets fascineert.
    2. ‘in de war met was’ : het verleden is niet meer keurig op orde. Een mooie regel is dan:
    geen enkelvoudig ding lijkt nog aan te wijzen.
    1. Ik zal eens schrijven… 2. Ik zal eens zeggen… De vorm is wel goed gekozen. Alsof je je handen in de zij zet: zo trek je wel de aandacht naar je toe.
    3. misschien verpoppen en verpauzen: dat verpoppen verbaast me niet en dat verpauzen
    vind ik een uitermate lelijk woord. Pauzeren? Verpoppen: een tijdje vlinder zijn en dan weer terugfladderen naar het oude en vertrouwde? Verpauzen, tja, verpozen is een mooi woord, dat klinkt mee, maar dit verpauzen doet au aan mijn oren. Misschien bedoel je: paus worden, pauzin worden…

    “en me de vlucht herinneren van
    het opwaaiende veertje.”

    Kijk, dit vind ik nou echt een mooie regel. Lekker multi-interpretabel. Dat arme veertje kan ten prooi zijn aan die stomme wind, speeltuigje voor natuurkrachten, maar kan ook beeld zijn van (ik noem maar een associatie) opwaaiende zomerjurken, een beeld van ‘hoe heerlijk moet het niet zijn om je even vederlicht te kunnen, te mogen voelen, je te laten gaan op de stroom van de wind, te dansen zonder even al dat gejamaar”

    Zo, mevrouw Jansma, U gaf me niet zozeer te denken, maar gaf wel een stroom van associaties. Kortom: een tekst zo ambivalent als de pest, maar hij werkt wel op je in, dus:ga door te tekenen met woorden, met zinnen.!

  6. Robert Kruzdlo zegt:

    Syntaxis is het verband dat de schrijver legt of voelt tussen de feiten die door de afzonderlijke zinsdelen en deelzinnen benoemd worden. In de syntaxis uit zich zijn verhouding tot de religie en de metafysica.

    Daardoor kan je altijd een gedicht schrijven, maak niet uit hoe,

    Dus ga gewoon door ook met tekenen…

    Groet

  7. Dank voor de mooie reacties!

    Je weerzin tegen ‘verpauzen’ kan ik begrijpen Abel, maar het is een vervoeging van pauze die ik hier vind passen.

  8. Uit je belofte
    Maak je prachtige jassen
    Om te verkassen :-)

  9. Robelia zegt:

    Schitterend. En nu een beetje lente in je bol :)

  10. Robert Kruzdlo zegt:

    Je gedicht is gebaseerd op deze informatie, of heeft onbewust meegespeeld, vergeten informatie: Draaisma ‘Het oordeel over het subjectieve tempo van de tijd ‘op het moment zelf’ kan anders uitvallen dan het oordeel over de lengte van het interval ‘in de terugblik.’

    Of een déja vu van Claudia Hammond?

    Soit. Ik heb je gedicht keer op keer gelezen en ik moet echt zeggen het is een muzikaal gedicht waarin de instrumenten een zelfde deuntje spelen. Niet symfonisch. Dat komt door de herhalingen die er in zitten. 1ste strofe de ee bijvoorbeeld. Enzovoorts. Of het een goed gedicht is weet ik niet. Gelukkig maar want anders…(…)

    Ik las gister dit: Vanaf dat moment, toen alles weer van voren af aan begon, leek het verleden langer te duren dan de tijd die erna kwam. Steeds weer kwam het moment terug dat hij niet alleen Feerle dankbaar was, maar dat hij echt verliefd op haar was, eeuwig, een duree waarin tijd niet bestond.

    .

  11. De lente ja.
    Een jas, ook ja!

    Dit gedichtje is gebaseerd op informatie, geen twijfel over mogelijk, maar of het precies de jouwe is waag ik te betwijfelen, Robert.
    Of het goed is weet ik niet en de ee’s storen mij ook, maar ik hou wel van de herhaling, de doffe dreun met het veertje op het eind. Of aan het begin eigenlijk.

  12. jokezelf zegt:

    Mooi verwoorde cognitieve verwarring. Heel herkenbaar als je, zoals ik, werkt met mensen met verschillende vormen van dementie.

  13. Dank je wel Joke!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s