ontwoord




Ontwoord, ©Barbara Jansma 2013


Advertenties
Afbeelding | Dit bericht werd geplaatst in Beeldende kunst, Kunst, tekening en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

21 reacties op ontwoord

  1. Ik las eerst ontwoond. Vond ik ook mooi en dan met je hoofd tegen de gevel van een huis rusten.

  2. Mislezen is heerlijk om te doen :-)) precies zo kwam ik aan ontwoord :-)
    En ook door de film A casa, het huis.

  3. en zo zwijgrijk tegelijk; heerlijk Barbara

  4. Dank je wel, Marius!

  5. Is dit nu Willem de …………………?

  6. Robelia zegt:

    Een zwijgzame man, ontwoord en goedlachs.
    een vrolijk begin, erg fraai

  7. joost tibosch sr zegt:

    Nu krijg ik je ontwoorde man wel en blijft ontwoord bij mijn niet weergegeven/doorgekomen eerdere reactie

  8. Joost sr, ik heb even gezocht, maar ik zie niks dat is blijven hangen in spam of elders, maar fijn dat je toch kon reageren!

  9. Fulps, dat weet ik niet.
    Robelia, zou zomaar kunnen en dank!

  10. Ik durf het niet te zeggen maar ik doe het toch. Mocht iemand de onbedwingbare behoefte te hebben te reageren, liefst niet flauw of melig of gemakkelijk, dan liever niet. Ik ben niet in de goede stemming te gaan meelbieten over wat zeer doet of waar tijd overheen moet.
    Hoop niet dat ik nu iets heel ergs heb gedaan, en ik dank iedereen!

  11. joost tibosch sr zegt:

    Mijn eerste reactie was: Ik las eerst antwoord. Vind ontwoord stukken beter, omdat we dat veel vaker zijn al lang voor we ver-antwoord zijn! Zoiets…

  12. solidianne zegt:

    Waar de mond niet over praat, de blik zich oud en struikelend naar binnen heeft gekeerd, is er een muur nodig om tegen te leunen.
    Mooie, Bar.

  13. Joost, ik keek naar Boeken vanochtend, met Remco Campert, en hij zei ontroerd, en ik verstond ontwoord, en dat vond ik zo mooi bij de dingen waar ik mee bezig was. De dingen zonder antwoord.

  14. Dank en ja, Dianne, mooi gezegd. Dat is het precies.
    Al is er ook afstand tussen muur en mens.

  15. Bobb Lod zegt:

    Hoi Barbera,

    Verkeerd verstaan, dyslectici zijn middelen die een kunstenaar helpen een andere kijk op de dingen te hebben. In tegenstelling tot de nerd, die onmiddellijk zal schrijven dat het woord niet bestaat, zijn het de kunstenaars die nieuwe woorden maken. (beelden)

    Ken jij de directiekamer van de Rijksakademie…, nog; de kamer van prof.Jan van Riemsdijk? (Verleden jaar overleden.) Nu, Jan had dyslexie. Over dit onderwerp dyslexie en zijn werkkamer heb ik een kortverhaal geschreven. En tijdens dat schrijven vroeg ik mij af in hoeverre het Nederlands (of andere talen) door verspreking (niet het Freudiaanse) of dyslexie is verrijkt. Dichters weten waar ik het over heb.

    Het is een prachtig woord en ik zou het willen gebruiken. Misschien volgen er na mij nog meer en zal het worden opgenomen in de Van Dale.

    Dysaudire is géén afwijking maar een verrijking.

    Groet en nog de beste wensen voor 2013

  16. Hoi Bobb Lod, de kamer van de directeur weet ik niet heel erg goed meer, ik had meer redenen er buiten te willen zijn dan er binnen. Maar ik snap wat je bedoelt. Erg veel mensen die in beelden of vormen of volumes denken hebben moeite met letters. Misverstaan is een groot kado, helemaal gratis en voor niks sta je versteld van wat je in de schoot geworpen wordt. Ik vind het heerlijk.
    Wees mijn gast en gebruik het ontwoorden, en laat me, als het uitkomt, eens zien wat je ermee hebt bewoord, zou ik wel fijn vinden. En Dysaudire is als limonadesiroop op een zondsondergang. Te mooi om waar te zijn :-)

    Ook de beste wensen!

  17. Ik weet nog wel een kantoor van een directeur of aanverwant van de Rijks. Weet niet meer wie, want ik kende ooit drie generaties die daar als student of als directeur hadden gezeten. Hij vertelde hoe hij in de ban was geraakt van modeltekenen en de dood, en iedere dag fietste hij langs het IJ en verzamelde aldus dode meeuwen en nam die mee om in de koelkast van de directiekamer te stoppen, om er later studies van te maken. In houtskool. De anekdote ging dan over het moment dat iemand die koelkast opendeed en de schrik. Zwanen zaten er ook in trouwens, in die koelkast, voor studie. Maar ik weet dus niet meer wie de boosdoener was, niet Jan van Riemsdijk vermoed ik.

  18. Volgens mij was mijn directeur Jan-Willem Schrofer, trouwens. Lieve man, maar ik was te haastig toen om goed te kijken.

  19. Bobb Lod zegt:

    Barbara,

    Dank voor je antwoorden.
    Jan-Willem Schröfer werd in de haast aangesteld na de bezetting van Rijks… , toen Jan aan de kant werd gezet door de studentenraad en het ministerie…(…)

    Er is veel over geschreven.

    Ik beloof je de tekst.

    Groet

  20. Bobb Lod zegt:

    Zoals Beloofd: Verpinken

    Door te wandelen, stilstaan, komen gedachten vanzelf. Het is meer natuur, mijmeren, dan denken. De wegen die ik loop zijn onbekend en soms uit mijn brein, een zin of beeld, zonder te weten wat de aanleiding was, (op mij): wordt het belichaamd. Altijd verrassend die dwaalgeesten in dat donker hoofd van mij, waar plotseling iets oplicht- aanstekelijk. En in dat licht loop ik dan een tijdje verder, de heuvels over, naar zee, terug naar huis. Niet dat ik wetenschap bedrijf of met feiten bezig ben, of met de liefde; de kilheid verdrijf of zelfs maar begrijp hoe de idee in elkaar steekt. Vreemd?, nee, denk van niet. Het kan een woordje zijn, zoals: ontwoorden. Plof. Dan wordt het weer stil en schrijf ik het snel op, op een stukje papier verpakt in plastic. In feite, blijf ik wachten tot weer de volgende verrassing opduikt. Dan komt er tussen de stiltes door een zin, een verhaaltje die zich samenvoegt met een ander oud verhaal, beeld, zin of verdwijnt het voor ik de lust heb het op te schrijven. Vergeet alles weer en thuis neem ik dat papiertje uit dat vochtige plastic en ik lees door de condens de schrijfregel of het woord: ontwoording. In de natuur loop ik biologische rondjes, rond een biologisch centrum dat mijn naam draagt. De inhoud van mijn lichaam ken ik niet- de soep van stoffen, de ingrediënten, de kleine breedte, in grote diepgang- het moet daar een doolhof zijn als het mij de toegang maar niet wordt geweigerd.

    Natuurlijk lees ik boeken, boeken die mij kunnen helpen, maar ze stellen mij teleur, de verhalen, mythes; de verhalen die langs theoretische ravijnen snijden, over bochtige wegen leiden, leid ik mijn weg hopeloos in het verschiet. Bij iedere stap kan ik de weg kwijt raken, volg ik de aanwijzingen van borden, zelfs als ze er niet staan, om in ieder geval een kant op te gaan.

    Och, de feiten, wat heb ik er aan. Geef mij de stilte maar, het rustgevende dat ooit een mythe is geweest. Geleerd ben ik niet, volgens anderen ben ik een wijze losbol, een verstandige gelovige, op weg naar een doelloos punt. Feiten als ik die volg brengen mij ook niet waar ik zijn wil. En, dat is het hem nu… . Mijn kinderhand is snel gevuld. Als ik iets waars vind is dat nog geen feit. Gelukkig maar. Ik zie hét en dan verdwijnt het weer. Soms wil ik hét niet zien en verdring ik het. Ik ontwoord het. Ik maak er geen woorden aan vuil. Condens blijft … .

    Zonder helder beeld vind ik het leven nutteloos. Maar, als dat beeld een feit moet worden dan werp ik het van mij af en breng het bij de gevonden voorwerpen, onder herinnering. Ik ben een verstandige dwaalgeest, net als mijn vader. Feiten werken als het de mens uitkomt. De mens, heeft als het hem uitkomt, nergens respect voor. Feiten zijn nooit mijn gids geweest, zelfs Ockhams scheermes niet, de franciscaner monnik die dit meditatieve wonder ontdekte: Theorieën dienen zo eenvoudig mogelijk te zijn. Maar wat weten wij eigenlijk? Hoe weinig weten wij van de natuur. Het blijft een krabbenmand, dat brein van mij. Geef mij maar de idee, een oprisping, een flits, veest van verwondering en verder laat ik het over aan anderen die, er een mooi feitelijk verhaal van kunnen maken. De stilte is mijn grote liefde, en in deze meditatie overleef ik het wel, idem mijn soortgenoten. Er zullen wel weer nieuwe feiten ontdekt worden. Ik bekommer mij niet om de huidige waarheden, de schoonheid van de stilte, de eenvoud, daar doe ik het voor en niet om de feiten alleen; de wetenschappelijke criteria, de logica.

    En zo vond, op deze wandeling, mijn brein toch nog een verhaal, als of er een wonder geschiedde(en), een hypothese, legitiem, niet wetenschappelijk, maar een dag die iedereen wenst. Spitant als champagne.

    Ik ben een voyeur van mijn lichaam, beloer ik zonder te verpinken. Soit.

  21. kan er niet iets zinnigs over zeggen, Bobb Lod, Ik geloof niet zo in de betere recepten, überhaupt niet in recepten. Ik ga weer even verder zwijgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s