Nieuw leven, 3de deel.

Ik las net het bijzonder geestige blog van Anneke de Bundel wat me deed denken aan die ene keer dat ik zelf op de smalle latten stond.

Ik had in die tijd een goede vriendin, die erg goed in de slappe was zat, en erg goed in haar humor, avontuurlijkheid en intellect. Mijn zoon en haar dochter waren even oud, jaar of 5,5 in de skiperiode.
We waren al eens samen op vakantie geweest, en alles was hilarisch en liep altijd mis en de redding was altijd nabij. Nu dus skiën. Ik werd uitgenodigd, ze gingen met een hele club vrienden een chaletje betrekken, met sauna en zwembad, in Oostenrijk. Ik vroeg wat ik aan geld moest meenemen. Ze zei, ach, het kost een scheet, weet ik veel. Dus ik sparen, 800 euro had ik.
Van de reis weet ik niks meer, want ik moest steeds aan die 800 denken, en las boekjes voor aan de kindjes omdat ze anders erg verliefd gingen doen.
We kwamen aan, in dat treinschaaldorpje, gingen skies huren, een lesje kopen, en ik was leeg. Binnen 5 minuten was ik los. De rest van de tijd heb ik gepoft.
Het was verder erg gezellig, dat zwembad was geweldig, en ik skiedde dat het een aard had. De beste van de klas was ik. Toen werd ik ineens bang. Die berg keek me aan, ik viel 5 keer van dat stokkerige liftje af, mijn dijspieren trilden, en ik wou niet meer. De laatste dag zouden we met zijn allen een grote en lange piste doen. Ik dacht, no way, ikke niet. Dus ik ging met de lift omhoog, zat allerheerlijkst op een terrasje, paste soms even op die kindertjes, en was allang blij.
Toen iedereen klaar was om naar huis te gaan, was de lift gesloten. Die kerel wilde me niet naar beneden laten, neem maar een taxi zei hij, waarop ik ook nog braaf om me heen keek op zoek naar de standplaats.
Ik moest dus zelf die berg af.
Nu had ik zo’n soort sleetje bij me, in de vorm van een plastic schep. Kun je op zitten, met een handvat, en daar ga je. Dus ik dacht, dat doen we dan maar. Anders schiet het niet op en moet iedereen op me wachten steeds.
Mijn god, wat een noodgang. Ik had een hele sneeuwbaal op mijn hoofd, vanwege die boeggolven. Bij de bochten, want ik kon niet sturen, liet ik me in sneeuwhopen ophouden.

Toen ik bijna beneden was had ik al heel wat handigheid ontwikkeld, dacht ik zo. Het laatste stukje was door een dennebos. Aan het eind van het pad, net in de bocht,  stond mijn zoontje op me te wachten, en halverwege was zo’n sneeuwhoop. Het was alleen geen sneeuw maar ijs.

Ik werd gelanceerd, probeerde zoonlief te ontwijken maar kon niet sturen dus ik knalde met volle vaart tegen hem op. Hij had niet eens iets gebroken.

Pas toen ik hem gecontroleerd had zag ik dat net achter hem een ravijn lag.

Ik heb nooit meer geskiet, en zoon heeft jaren lol gehad van de wetenschap dat hij mijn leven had gered.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in vk-bloggers en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

22 reacties op Nieuw leven, 3de deel.

  1. Marnix zegt:

    Ik was [ook] 38 toen ik voor het eerst ging skien.
    In het gastenboek van het zwitsere chalet schreef ik met trillende hand:

    Sneeuw

    ’n schreeuw op de piste,
    schrik in m’n hart,
    toen ik me vergiste
    tussen blauw en tief-zwart.

  2. @Marnix, jij hebt minder woorden nodig dan ik, mooi!

  3. Johan zegt:

    Ik ken mensen met slechts één goed been die de meest wonderlijke trucs uithalen op hun skilatten. Dus er valt nog wel wat te leren :-).

  4. Beukmans zegt:

    Mooi verhaal en leuk geschreven, je kunt meer dan tekenen en schilderen blijkt wel.
    Dank je wel voor het delen!

    Overigens ga ik maar niet verder want dan staat je hele blog weer vol (lol) :)

    Fijne avond nog en truste voor straks!

  5. Hey Barabra vanuit de Noorse sneeuw kan ik je op mijn 45e melden dat het tussen skiën en mij een moeilijke relatie blijft. Wat grappig dat mijn blog je aan het denken zette. Ik hoop ver weg van ravijnen te blijven. Groetjes Anneke

  6. blutch1 zegt:

    Dat was dan een “leuk voor later” ervaring.
    De rillingen lopen over m’n rug bij het lezen.

  7. @z-j, ik laat dat erg graag over aan die handige mensen met één been…

    @Beukmans, dank je wel, en van hetzelfde!

    @Anneke, ben je al ‘door’? Goeie tip van een oud schoolvriendje, nooit skieën met de cello sonates van Bach op je hoofd, want dan ga je denken dat je kunt vliegen…

    @Blutch, gloek, ja, dat was zo ja. Het lot zal ik niet meer tarten.

  8. Vivre zegt:

    Wat heb je dit prachtig geschreven. Ik heb er van genoten.

    “Van de reis weet ik niks meer, want ik moest steeds aan die 800 denken en las boekjes voor aan de kindjes omdat ze anders erg verliefd gingen doen”
    Zie het helemaal voor me.

    En maar hopen dat je zoon nog heel lang lol blijft houden omdat hij zijn moeder eens heeft gered.

  9. @Vivre, dank je wel, en het was gewoon zo. Ik ga zoonlief er nu maar niet aan herinneren, want dan wil hij geld of hij krijgt spijt als hij moet afwassen.

  10. Vivre zegt:

    juist ja :-) dat bedoel ik

  11. Nummer22Absurd zegt:

    Dag Barbara,

    Ontdekt! ik ga je volgen!

    Groet,
    Nummer22Absurd

  12. Ivy (Heyta) zegt:

    Ha, dus hier zit je.

    Ik probeerde je een ‘vriendschapsverzoek’ via facebook te sturen, maar dat lukt niet. Dus ik hoop dat je via de groep blijft aankondigen….;-)

  13. Het zal je gebeuren

  14. @Vivre, :)

    @Nummer22, jottum!!!

    @Ivy, yep. Terug gedaan, nu zijn we vriendjes!

    @Paco, inderdaad…

  15. Aad Verbaast zegt:

    Je was getransformeerd tot een heus sneeuwkanon. Maar dan anders.
    Nu naar warme stranden?

  16. Ragrenner zegt:

    Ik zie het voor me, valt me nog mee dat je niet in amazone-zit de berg af kwam galopperen!

  17. @Aad, er liggen plannen voor een uitspanninkje op Bora-Bora, chez Babs.

    @Ragrenner, amazonezit vind ik te kuis, en paarden waren er niet. Prioriteiten he?

  18. Mark zegt:

    Hoi Barbara,

    Leuk Blog. Mooie site…

    Misschien kunnen we binnenkort onze afspraak wel door laten gaan…
    Kan ik je misschien omkopen met een fles wodka zodat je kunt laten zien hoe je dit allemaal zo mooi hebt gemaakt…
    Groet,
    TimmerArk

  19. Ha Mark, sorry, was even druk.
    Wodka is wat straf voor mijn gevoelige natuur, en ik heb het de komende tijd erg druk.
    Er lopen inmiddels heel wat kreks op wp-gebied rond hier, en iedereen kan niet wachten die nieuwe kennis te spuien. Sterkte!

  20. sprakeloosid zegt:

    Ik weet je te vinden voor een mooie glossy skifolder.
    Tjemig, je zoon is een coole, ik zou tot mijn dood nachtmerries hebben van het idee.

  21. VSp zegt:

    Heb m’n ski’s aan de wilgen gehangen. Letterlijk. Ik ernaast. Boven een beek, vol met rotsblokken. Tien meter lager. Merci beaucoup, c’était ca…
    Toch bewaar ik leuke herinneringen aan vijfentwintig jaar skien vanuit een berghut op 2500 meter met uitzicht op de Mont Blanc en Les Dents du Midi. Kostte bijna nix met een Zwitserse aangetrouwde familie waarvan zoonlief eigenaar was van een paar stoeltjesliften. En de bergskihut.

  22. @Sprakeloos, zo’n folder werkt misschien averechts…
    En ja, zoon kan veel hebben.

    @VSp, klinkt wel goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s