Nieuw leven, 2de deel, ook op vk.

Ten eerste ben ik zo trots en blij voor de egyptenaren, maar dat ten eerste.
Ten tweede komt hier nu een tweede deeltje van het nieuwe leven.

Zoontje was een sprankelend iets. Toen hij eenmaal kon lachen en pret maken hield hij ook niet meer op. Ik had een grote woonkamer, met gereedschap, honden en rommel erin. Omdat ik net daarvoor een hondennest had gehad, was een deel van de vloer nog met zeil afgedekt, had ik nog zelfgemaakte hekken met een deurtje erin. Die heb ik op een goed moment weer neergezet, waardoor ik niet ieder schroefje hoefde op te rapen, de honden rust hadden en het kereltje zich niet persé zeer hoefde te doen.
Hij tijgerde rond dat het een lust was, hing in een bungy-baby-jump-geval en stuiterde tegen het plafond, het kon hem niet hilarisch genoeg zijn.
Ooit heb ik voor hem een draaimolen gemaakt. Midden in de kamer, van de voet van een parasol, met een steel erin, een vier-arm van aluminium armen met gewichten eraan, en één van die gewichten was dan mijn zoontje. Een flinke zwiep, en daar ging het.

Toen hij kon zitten, wat een tijd duurde omdat hij ongeduldig was, keek hij me listig aan, liet zich met een klap achterover vallen in het volste vertrouwen dat ik hem wel op zou vangen. Want in die spanning, de niet volmaakte zekerheid, zat voor hem de lol.

Ik ving hem op natuurlijk. Maanden.

Toen hij los kon staan, tegen zijn eerste jaar aan, zette hij het op een rennen. Hij heeft nog een aantal littekens op zijn voorhoofd daarvan.

Hij wilde alijd iets leuks hebben. Toen ik Aafke, de windhond, een botje gaf, ruilde ze met hem voor zijn korst brood. Beide maakten zich listig uit de voeten, zij met dat brood, hij met dat bot tussen de kaken, en van beide zal ik die blik van overwinning nooit vergeten.

Ikzelf ben een vrij saai en lui mens. Ik weet nog dat ik me op mijn hoofd krabde, de vraag waarom ik geen twee minuten rustig thuis kon zitten drong zich op.

Zodra er enig gekriebel in het lijf van mijn zoontje te bespeuren was, zaten we al op de fiets op weg naar een zandbak of een museum.

In zandbakken kwam ik daarna weinig meer, teveel reuring of bloed, en uit musea zijn we met kracht verwijderd. Ik weet nog de laatste keer, in het Stedelijk was dat. Iedere bijziende dame die vooroverboog om het naamkaartje onder de kunst te kunnen ontwaren kreeg van hem een pets op de bil, waarna ik hem door de gangen na zat en de kunst als snelheidsstrepen aan me voorbij zag trekken, terwijl ik net zijn hielen om de hoek zag verdwijnen. Toen ik hem te pakken had heb ik hem, schreeuwend en wel, over mijn schouder naar buiten gebracht, onder de goedkeurende en opgeluchtte blik van de suppoosten.

Toen hij 1 was waren we op de Noordermarkt, hij kon net lopen. Ik keek wat melancholisch naar ouders op bankjes met rustige kindjes aan hun voeten en dacht, dat wil ik ook wel, en toen was zoontje weg. Ik vond hem terug midden op de Westerstraat, in een ‘geleende’ skelter, met een file aan auto’s op zijn bumper, en aan de kant op de stoep een hele rij moeders die mij verontwaardigd aankeken.

Toen hij 2 was waren we een keertje heel vredig bij de Hortus Botanicus op bezoek. Toen ik een Biloba van honderd jaar oud bewonderde stak hij wolfskruid in zijn mond. Belladonna, heet dat ook wel. Met gillende sirenes naar het ziekenhuis, leeggepompt met de hulp van 6 sterke kerels, ik op de gang met het gehuil van hem in mijn oor, overnachting erbij, en de volgende dag 7 snikkende verpleegsters die hem uitzwaaiden omdat ze zo’n lol met hem hadden gehad. Ik zie ze nog met hem rennen door de gangen. Al het speelgoed dat hij toen bij zich had heeft hij aan ziekere kindjes gegeven.

Wat zal ik zeggen, ik heb me geen moment verveeld, en iedere vrijdag zaten we bij de eerste hulp, maar dat lieg ik. Zowat.

Een bijzonder kind, en dat issie.

Foto lijkt me niet nodig, daar had ik toen ook niet echt tijd voor.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in vk-bloggers en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Nieuw leven, 2de deel, ook op vk.

  1. martin zegt:

    Klinkt als een ideaal kind. Misschien niet voor het moment, maar wel voor later.
    Ben nu al benieuwd waar dat toe geleid heeft.

  2. Beukmans zegt:

    Ik kan niet wachten op deel 3,4,5,6,7,8,9, enz.
    Top moedertje ben je in mijn ogen ;)

  3. @Martin, hij is een kop groter dan ik, en een erg aardige rustige vent aan het worden, die nooit weet hoe laat het is.

    @Beukmans, of ik zo ver durf te gaan weet ik niet. Dank je wel.

  4. Ragrenner zegt:

    Wat een mooie inkijk in jullie leven, kan ik zo van genieten!

  5. hansdekoning zegt:

    Leuk, herkenbaar. Bewondering voor het uithoudingsvermogen, maar het resultaat mag er zijn, geloof ik.

  6. die nooit weet hoe laat het is.’
    Dat pleit voor hem;-)

  7. @Ragrenner, ik ook, vooral achteraf.

    @Hans de Koning, een heel best resultaat, terwijl ik wat voorbarig op mijn lauweren rust.

    @Paco, de spijker op de kop!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s