Nieuw leven, schaduwblog van de vk.

Een mens laat zich bevruchten door een mens. Je woont ergens, hebt een soort familie misschien, of juist niet, maar je weet het zo zeker, vanaf nu ga je alles anders doen.

Daarmee begint het. Je maakt je kind tot een schild tussen jou en de wereld. Pion, hoe lief en kwetsbaar ook.
Dan gaat het huilen, nadat je bent uitgescheurd en dichtgeborduurd, en het wil drinken, 10 x per nacht. Je wilt niet dat het huilt, je wilt dat het gelukkig is, voor je illustere plan. Maar alles is altijd anders. Als je aan vrede en genoeglijkheid denkt heeft het net je tepel afgebeten of heeft het een poepluier. Als je denkt, nu gaat de tijd door, slaapt het zo diep dat je denkt dat het gestorven is. Als je denkt, ik ben er helemaal, dan gaat de telefoon, en is iemand nadelig getroffen door alle aandacht die je liever in je kind stopt, of in jezelf.

Mijn kind begon na 2 weken te huilen. Hield ook niet meer op. Ik gaf hem de borst, al stonden er overal bordjes met “verboden meegebrachte etenswaren te nuttigen”.
Steeds een kwartier daarna trok er een kramp door hem heen, en hij sloeg aan het huilen. s’Nachts liep ik met hem door het huis, in zo’n draagzak. Uren. Tussen die 6 of 8 voedingen door.
Bij de GGD zeiden ze, ooo, maar dat is een typische huilbaby!
Ik werd daar net zo misselijk van als wanneer mensen zeiden, ooo wat is hij lief!!!
Het was een fraai ventje, een baby, wist niks van sociaal gewenst gedrag of opportunistisch manipuleren. Hij had gewoon pijn. Paars was hij van dat huilen, hij stond ook helemaal krom.

Een zus van me zei toen, heeft hij geen koeiemelkallergie? Want dat had net in de krant gestaan.

Ik heb dat eens uitgeprobeerd. Geitekaas en sojamelk. Na 2 dagen huilde hij niet meer en ging hij lachen. 7 weken was hij toen.
Als je zo in die 5 weken zit, weet je niet hoelang dat duurt. Dan is het eeuwig.

Voor mijn kind ter wereld kwam heb ik een nichtje en toen een neefje verloren.
Mijn nichtje kreeg een duppie mee voor de overtocht.
Het kistje van dat neefje heb ik beschilderd, moeder op de bodem tussen de madeliefjes en het gras, vader op de deksel in een sterrenhemel, of andersom want ik weet het niet meer, hun armen zo goed mogelijk om dat kindje heen, en op de zijkanten taferelen die voor iedereen fijn zijn. Snoep, landschappen en treintjes en speelgoed. Ik zag haast niks van wat ik deed maar het was toch mooi geworden.

Ik vond het moeilijk een levend kind te hebben, ik schaamde me.
Als ik naar hem keek als hij sliep zag ik, alsof er een dia voorschoof, een dood kindje.
Ik rook het ook bijna. Dan schudde ik hem wakker of ging gauw uit het raam hangen. Met een sigaret.

1ste deel van mijn zoonblog, voor Fleur en Assyke. Nu het nog kan want de tijd is kostbaar en dringt op het vk. Geen idee wat er nog volgt want ik heb het best druk en soms is niet alles zo leuk.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in vk-bloggers en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

20 reacties op Nieuw leven, schaduwblog van de vk.

  1. Ontroerend, mooi en ook triest. Zoals het leven zelf. Heb een zoon die geadopteerd is en daar zo mee worstelt dat ik wilde dat ik m soja kon geven om de pijn weg te nemen.
    Het ga je goed.

  2. Hoi Anneke, niet alle pijn kun je wegnemen, dat is ook niet goed want je vergroeit ermee. Je zoon ook. Maar een plaats kun je sommige dingen wel geven. Verdriet en pijn hebben ook bestaansrecht.

  3. Beukmans zegt:

    Wat een verhaal, alles wat een mens een mens maakt zit er in!
    Dank je wel voor het delen, ik vind het minstens zo mooi als jouw tekeningen en schilderkunst.
    Nu ga ik er even over nadenken.

    Overigens is mijn dicht voor jou inmiddels gepubliceerd, ik hoop dat je het mooi vindt zodat ik niet getekend word.

    Fijne avond!

  4. martin zegt:

    Ja roze wolkjes zullen er ook wel zijn, maar die kregen wij ook niet. Al was het anders.

  5. Ron zegt:

    Wat is dit ‘echt’. Geweldig geschreven, beschreven. Gevoelig.

  6. gyula zegt:

    ja een bijna traumatische ervaring het krijgen van een kind .
    Het haald je binnenste buiten en ondersteboven van liefde en vertwijveling dat je er zoveel van houd en zoveel zorg voor voelt. Tegelijk lijkt je het niet te kunnen geven wat het nodig heeft..daarom huilt hij toch? Ik deel je ervaring met een “huil baby”. Het huilen zat zo in mijn hoofd na drie maanden dat ik soms niet kon slapen omdat ik het huilen in het ruisen van de bomen hoorden .Ging ik kijken, lag hij in diepe rust. Tot we hem met soja melk suste , wat een zegening voor alle drie…
    En wij stonden er met twee voor, jij alleen…respect Barbara.

  7. @Beukmans, dank je voor je compliment. Het was de bedoeling, iedereen doet zijn best en leeft of sterft. Verder kun je er vrij weinig moreels over zeggen.
    Je gedicht is prachtig, en ik zal je niet tekenen, behalve als je het zelf wilt.

  8. @Martin, die roze wolkjes bestaan helemaal niet. Je maakt me wel nieuwsgierig eigenlijk.

  9. @Ron, zo was het gewoon. Al heb ik ook nog wel wat geschrapt hoor. Dank je wel.

  10. @Gyula, ergens heb je gelijk, je 200% aandacht passen amper in dat kleine lijfje, toch had dit ventje gewoon een koemelk allergietje. Toen, tenminste. Daarna had hij wel weer wat anders. En wie niet, goed beschouwd.

  11. Beukmans zegt:

    @BJ
    Welgemeend en graag gedaan!
    We bedoelen elk iets anders met “tekenen” , lees mijn antwoord maar.

    Truste voor straks

  12. kuifjesimon zegt:

    In en met stilte gelezen.
    simongroet

  13. Marius zegt:

    goed verhaal, Bar., over wat vaak gezien wordt
    als het lijden dat de mens sterker zou maken
    maar dat ons met de neus gedrukt houdt op de dood
    vooral van het kind dat weerloos is, en als het in je directe omgeving
    gebeurt dan sluipt de dood voor eeuwig door je hoofd, kraakt daar een cel…..

  14. @Beukmans, ik weet hoe je het bedoelt, mooie reactie daaro.

    @Kuifje, dat is goed denk ik.

    @Marius, dat is zo ja. En het helpt je niks als het weer gebeurt. Integendeel.

  15. Mooi geschreven. Ik ken het gevoel van vroeger.Dat je maar bleef lopen, de hele nacht.En nu ik haar zie, ouder en zelf een kind, denk ik. Ach, daar deed je het allemaal voor

  16. @Paco, is zo, en we zouden het zo weer doen, zonder morren. Of bijna zonder morren.

  17. Henk zegt:

    Heel mooi.

    Groeten, H

  18. Hoi Henk, dank je wel, en groeten trug.

  19. martin zegt:

    Heel kort: de eerste werd vijf weken te vroeg geboren. Hij was exact even zwaar als zijn vader bij geboorte. Hij ging de couveuse in. Hij kwam eruit ging mee naar huis. Nooit huilen. Slapen als het slaaptijd was. Al vriendelijke en inlevend voordat hij praten kon, nou ja bijna. Maar als je hem tien minuten te vroeg uit bed haalde of vijf minuten te laat erin, was hij ziek. We werden zeikerige ouders gevonden en alles moest georganiseerd tot in de puntjes en heel stip.
    Toen kwam de tweede even zwaar als de eerste en ik. Twee weken couveuse. Toen naar huis. Na een week hoge koorts. Hop daar ging ie. Meningitis? Niet vragen, gelijk een ruggeprik. Al weken ging ik met de eerste op en neer naar het ziekenhuis om mijn partner te bezoeken en toen moest ik weer. Net als zijn broer ook altijd ziek. Wat minder slapen. Een ondeugd. Altijd weglopen. Er waren mensen die hem niet meer op bezoek wilden hebben.
    Beide zijn geweldig. De oudste zit nu op de middelbare school. Zijn grootste ambitie levensgenieten. De tweede wil alles weten studeert echt en is tien. Maar als je dan weer thuis moest blijven of weer opnieuw moest zeiken om op tijd weg te mogen gaan uit een gezellig bezoek, pffffllluhhh.

  20. @Martin, dank je wel!
    Leuke kereltjes, en ja, dat kost je je vrienden. Weet ik alles van.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s